Droge naald op cliche plaat

De etstechniek is ontstaan in het begin van de zestiende eeuw en werd in de boekdrukkunst gebruikt om tekeningen te reproduceren. Hiermee konden veel fijnere prenten gedrukt worden dan met de daarvoor gebruikelijke houtsneden. Later bedacht men nog etsmethoden om met kleuren en halftoonwaarden te kunnen werken (kleurets, aquatint, mezzotint, etc.).

Het met een ‘droge naald’ in een (koper)plaat graveren wordt vaak verward met etsen. Etsen is iets bewerkelijker: met een etspen wordt in een met was bedekte koper- of zinkplaat getekend waarna de ‘krassen’ door zuur worden uitgebeten. Vandaar dat etsen een diepdruktechniek is: de diepere delen vormen de tekening. Het aantal afdrukken is bij deze technieken meestal klein (koperplaat ca. 50 goede en ca. 200 redelijk goede afdrukken, zinken plaat ca. 30 respectievelijk ca. 120). Tenzij de koper- of zinkplaat een speciale bewerking heeft ondergaan: het zogenaamde ‘verstalen’, waarbij een laagje metaal op de plaat wordt aangebracht.